Niszczyciele i fregaty - jak oceniają Brytyjczycy - były niezbędne w czasie działań na Falklandach. Bez nich lotniskowce byłyby pozbawione osłony; nie można by było również stworzyć systemu  wykrywania i ostrzegania ani zapewnić obrony przeciwlotniczej.
    115 mm szybkostrzelne działa okrętowe były wykorzystywane z dużym skutkiem do zwalczania celów nadbrzeżnych - stanowisk ogniowych, składów i magazynów. Zapewniały one bezposrednie wsparcie ogniowe okrętom desantowym oraz grupom specjalnym, przy czym ogniem kierowali oficerowie artylerii znajdujący się na lądzie (w czasie rajdu na Wyspę Pebble artylerią kierował oficer prowadzenia wysuniętej obserwacji ze 148. baterii komandosów Artylerii Królewskiej). Przyczyniły się również do unieruchomienia lotniska w Stanley. Jednakże większosć okrętów miała tylko jedno lub dwa tego typu działa. Fakt ten powodował, że  wchodzenie okrętu w zasięg ognia obrony nadbrzeżnej przeciwnika było mało opłacalne, nawet gdyby ogień tych dział był o wiele skuteczniejszy. Wynika z tego piąty wniosek, że rola artylerii okrętowej jest niezmiernie ważna.
    Flota brytyjska straciła pewną liczbę okrętów. Straty byłyby jeszcze większe, gdyby wszystkie zrzucone przez argentyńskie samoloty bomby i rakiety eksplodowały. Np. jeden z okrętów (Argonaut) został trafiony dwiema bombami,  które jednak nie eksplodowały. Podobnie było podczas ataków na inne okręty, a także cele naziemne. Kolejny więc, szósty wniosek  wskazuje na wyjątkowe znaczenie dokładnosci podczas produkcji oraz własciwego składowania i sprawdzania bomb i amunicji.
    W pełni potwierdziło się również, że zdecydowani i odważni piloci są w stanie przebić się nawet przez najsilniejszą obronę przeciwlotniczą, ale procent strat był też duży. Pod koniec działań wojennych - jak oceniają Brytyjczycy - argentyńscy piloci mieli tylko 50% szans powrotu. W tej fazie działań  wielu z nich, gdy tylko w ich polu widzenia znalazły się samoloty Sea Harrier, przerywało walkę.
    Rakiety Exocet i inne podobne srodki ogniowe okazały się bardzo skuteczne, choć nie były pozbawione wad.  Na 6 Exocetów wystrzelonych w czasie konfliktu cel osiąnęło 4 lub 5 (w zależnosci od zaliczenia jednego lub dwóch trafień w kontenerowiec Atlantic Conveyor). Przyczyna tego tkwiła albo w błedzie przy odpalaniu albo też w skutecznosci działania srodków zakłócających.

    Szczegóły dotyczące odpaleń i ich rezultay są następujące:
a) 4 maja odpalono dwa pociski AM 39 Exocet do dwóch różnych celów. Pierwszy trafił w Sheffielda (głowica nie ekspolodowała), wyłączając go z walki (okręt zatonął w wyniku szalejącego pożaru spowodowanego trafieniem w zbiornik mazutu, w szesć dni później), a o drugim nic nie wiadomo.

    Blokada wybrzeży argentyńskich w pierwszej fazie działań była częsciowo blefem, ponieważ rząd brytyjski nie zdementował doniesień prasowych, według których brytyjskie okręty podwodne zajęły już wyznaczone im rejony na południowym Atlantyku. Donieisenia te, jak się okazało, nie odpowiadały stanowi faktycznemu, chociaż znajdowały się tam przynajmniej trzy okręty, które odgrywały rolę odstraszającą. Również flotylla argentyńskich okrętów podwodnych stanowiła duże zagrożenie dla sił ekspedycyjnych, co pociągało za sobą koniecznosć prowadzenia stałego rozpoznania. Dziewiąty  z kolei wniosek jest więc taki, że okręty podwodne, niezależnie czy są obecne na danym terenie czy też nie, są w stanie stworzyć zagrożenie.