Pocisk klasy "powietrze-powietrze" Sidewinder
jest konstrukcją amerykańską. Pierwsze odpalenie pocisku
Sidewinder
odbyło się w 1953 roku. Pod nazwą AIM-9B wszedł on do produkcji seryjnej
w 1955 roku. Sidewinder jest wykonany w układzie "kaczka". Przed
przednim usterzeniem znajduje się głowica samonaprowadzająca na podczerwień.
Pocisk jest napędzany silnikiem rakietowym na paliwo stałe. Głowica bojowa
może być wyposażona w zapalnik uderzeniowy lub zbliżeniowy.
W czasie wielu lat produkcji opracowano kilka modyfikacji tego pocisku.
AIM-9B
Sidewinder został wprowadzony do użytku w 1956 roku Siłach Powietrznych
USA i Lotnictwie Marynarki Wojennej USA. Wersja ta charakteryzowała się
licznymi ograniczeniami możliwości zastosowania bojowego (m.in. niemożliwość
przechwytywania celów na bardzo niskich wysokościach), wynikającymi z niskiej
czułości głowicy, małego "pola widzenia" głowicy (25 stopni) i częstotliwości
pracy detektora. Pociski AIM-9B były stosunkowo łatwe do wymanewrowania.
Głowica ulepszonego wariantu - 9B FGW.2 otrzymała otwarty układ chłodzenia
dwutlenkiem węgla, przez co wzrosła rozdzielczość temperaturowa detektora
(m.in. znacznemu ograniczeniu uległ obszar, w którym silne promieniowanie
słoneczne uniemożliwiało śledzenie celu - do 5 stopni od Słońca).
Pocisk AIM-9B Sidewinder był pierwszym pociskiem rakietowym klasy
powietrze-powietrze zastosowanym bojowo*. Stało się to w 1958 roku nad
Tajwanem. Myśliwce Republiki Chińskiej F-86 Sabre zestrzeliły przy
jej użyciu wiele samolotów
MiG-15, należących do lotnictwa wojskowego
Chińskiej Republiki Ludowej. Jednak sukcesy te należy przypisać głównie
czynnikowi zaskoczenia. Komunistyczni lotnicy nie spodziewali się zestrzelenia
spoza zasięgu ognia działek pokładowych, nie znali również odpowiednich
metod przeciwdziałania nowemu zagrożeniu.
AIM-9B wyprodukowano w
liczbie ok. 80 000 w USA i ponad 50 000 w Zachodniej Europie. Jako dalsze
rozwinięcie AIM-9B firma Ford Aerospace, producent tych pocisków,
opracowała pocisk AIM-9D, wprowadzony do użytku w 1965 roku. Miał on ulepszony
silnik, paliwo o większym impulsie jednostkowym i dłuższym czasie spalania,
ulepszoną mechanikę i powiększone pole widzenia głowicy (do 40 stopni).
Zmiany spowodowały wydłużenie czasu pracy silnika do prawie 1 minuty w
porównaniu do 20 sekund w pocisku wersji B. Z czasem do produkcji trafiały
kolejne wersje z coraz nowymi ulepszeniami (E, G, H, J)
Wersja AIM-9L to wersja o ulepszonych charakterystykach. Pocisk tej wersji
wyposażono w laserowy zapalnik zbliżeniowy i nową głowicę, mającą oznaczenie
ABF (Annular Blast-Fragmentation). W tej głowicy dwie warstwy metalowych
grotów otaczają materiał wybuchowy, który znajduje się w skorupie o wymuszonej
fragmentacji. Warstwy grotów przy wybuchu rozpraszają się promieniowo w
różnych kierunkach, powiększając strefę zniszczenia. Wybuch inicjowany
jest przez laserowy zapalnik zbliżeniowy oparty o osiem miniaturowych laserów
półprzewodnikowych (Ga As) rozmieszczonych na obwodzie głowicy. AIM-9L
jest III generacją pocisków Sidewinder. Zewnętrznie różni się od innych
podwójnym usterzeniem przednim (podwójna "kaczka"), które zapewnia bardzo
korzystne własności manewrowe. Próby kwalifikacyjne pocisku przeprowadzono
w 1975 roku. Ulepszona głowica o znacznie większej czułości od wcześniejszych
wersji (rozdzielczość temperaturowa = 0,1 - 0,2 stopnia C) umożliwia śledzenie
celów nie tylko od tyłu (ślad cieplny silnika), lecz z każdego kierunku.
Już tylko krawędzie natarcia skrzydeł i stacja radiolokacyjna samolotu
posiada temperaturę odpowiednią do dokonania samonaprowadzenia pocisku
AIM-9L. Taka skuteczność jest zasługą nowego układu śledzenia głowicy.
Posiada on nieruchomy detektor na antymonku indu, chłodzony argonem oraz
układ luster skanujących.
Technika Wojskowa
