SSBN - 726 OHIO

SSBN - 726 OHIO

Flota dużych okrętów podwodnych typu Ohio FBM (Fleet Balistic Missile - Pociski Balistyczne Floty) stanowi morską część "triady atomowej" (Nuclear Deterrent Triade) Stanów Zjednoczonych. Są to potężne jednostki z napędem nuklearnym, służące do przenoszenia międzykontynentalnych pocisków balistycznych z głowicami atomowymi. Są one następcami starszych jednostek o tym samym przeznaczeniu typów SSBN - 598 George Washington, SSBN - 608 Ethan Allen, SSBN - 616 Lafayette i SSBN - 640 Benjamin Franklin. Ogółem zwodowano 18 okrętów typu Ohio, dalszych sześć planowano zbudować w latach 1991 - 95, ale w roku 1991 (zgodnie z układem START I) z ich realizacji zrezygnowano. Obecnie w służbie pozostają wszystkie jednostki, przy czym jednak w 1994 roku (zgodnie z układem START II) podjęto decyzję o wycofaniu czterech z nich z sił strategicznych i przerobieniu na jednostki klasy SSGN, czyli okręty podwodne uzbrojone w dużą baterię (ok. 50) pionowych, kadłubowych wyrzutni pocisków manewrujących typu Tomahawk. Rozważa się również ich całkowite wycofanie ze służby i złomowanie. Będą to najstarsze okręty w klasie, tzn. USS Ohio, USS Michigan, USS Florida i USS Georgia, należące do floty Pacyfiku. Obecnie jednostki te podzielone są w ten sposób, że we Flocie Atlantyku (baza Kings Bay) działa 10 najmłodszych okrętów, a we Flocie Pacyfiku (baza Bangor) 8 najstarszych.

Obecnie istnieją w USA dwie bazy atomowych okrętów podwodnych uzbrojonych w balistyczne rakiety strategiczne z głowicami nuklearnymi. Pierwszą z nich jest Kings Bay SUBASE (Submarine Base - Baza Okrętów Podwodnych). Jej główną częścią jest SWFLANT (Strategic Weapons Facility, Atlantic - Ośrodek Broni Strategicznej, Atlantyk). Znajdują się tam również urządzenia do prowadzenia remontów tych okrętów na dużą skalę TRIREFAC (Trident Refit Facility - Ośrodek Odnawiania okrętów z rakietami Trident), a także ośrodek TRITRAFAC (Trident Training Facility - Ośrodek Szkolenia załóg okrętów z pociskami Trident). Kings Bay znajduje się w południowej częsci stanu Georgia, nad cieśniną Cumberland, ok. 60 km na północ od Jacksonville na Florydzie.
Drugą bazą okrętów typu Ohio jest Bangor SUBASE. Jej główną częścią jest SWFPAC (Strategic Weapons Facility, Pacific) i w jej skład wchodzą również TRIREFAC i TRIRAFAC, tak jak w Kings Bay. Bangor położone jest w zachodniej części stanu Washington, nad cieśniną Puget na półwyspie Kitsap, w pobliżu Bremerton, ok. 40 km. od Seattle. Okręty przebywają w bazie, w ośrodku TRIREFAC przez 25 dni, w morzu przebywają przez 70 dni.

Spis okrętów typu SSBN - 726 Ohio

Idea budowy okrętów typu Ohio pochodzi z lat sześćdziesiątych. W USA uznano wówczas ostatecznie, że okręty podwodne są najlepiej zabezpieczonym przed zniszczeniem nosicielem broni atomowej. Dzięki temu odgrywają one kluczową rolę w koncepcji "odstraszania atomowego", ponieważ dają wysoką gwarancję dokonania uderzenia odwetowego, po uprzednim ataku ZSRS na terytorium amerykańskie, po którym broń strategiczna bazująca na lądzie i przenoszona przez lotnictwo mogłaby częściowo lub całkowicie utracić zdolność do działania.
Powyższe wnioski zawarto w ramach studiów STRAT-X'67, a ich efektem był, zainicjowany w 1971 roku, program ULMS (Undersea Long - range Missile System - Podwodny System Pocisków Dalekiego Zasięgu), obejmujący zarówno nowe pociski balistyczne (w miejsce dotąd stosowanych pocisków Poseidon C - 2 i Polaris C - 3), jak i nowy, duży i szybki okręt podwodny do ich przenoszenia. Nowe pociski nazywano początkowo Advanced Polaris, a później, po zwiekszeniu ich możliwości w ramach ULMS II, zmieniono ich nazwę na Trident C - 4. Mogły być one przenoszone przez okręty dotychczas wyposażone w pociski Polaris C - 3. Nowe okręty, powstałe w ramach ULMS, to oczywiście omawiane tu SSBN - 726 Ohio. Wszystkie jednostki tego typu zbudowano w stoczni General Dynamics Boat Division, Electric Boat w Groton, w stanie Ohio, z gotowych sekcji kadłuba wykonanych w Electric Boat Corporation Facility w Quonset Point, w stanie Rhode Island.

Uzbrojenie

Podstawowym uzbrojeniem okrętów typu Ohio są 24 międzykontynentalne rakietowe pociski balistyczne (ICBM - Inter - Continental Ballistic Missile) z głowicami nuklearnymi.

Pierwsze osiem jednostek, zostało uzbrojonych w pociski typu Lockheed Martin UGM - 96 C - 4 Trident 1. Każdy z nich przenosi kilka głowic MIRV (Multiple Independently targetable Re-entry Vehicle) typu Mk 4, z ładunkiem nuklearnym W - 76 o mocy 100 kT. Zasięg C - 4 wynosi około 4230 mil morskich (ok. 7833 km), a CEP (Circle of Equal Probability) ok. 450 m. Teoretycznie pocisk może przenosić 14 głowic MIRV, ale układ SALT ogranicza tę liczbę do 10, a US Navy informuje, że instaluje 8 głowic, i dla tej liczby podany jest zasięg. Długość pocisku to 10,39 m, średnica 1,88 m, masa startowa 35850 kg. Naprowadzanie dzięki nawigacji bezwładnościowej, z astronawigacyjną aktualizacją pozycji.

Począwszy od dziewiątej jednostki, SSBNy typu Ohio są uzbrojone w pociski Lockheed Martin UGM - 133 D - 5 Trident II. Każdy przenosi kilka głowic MIRV typu Mk 4 lub MARV (Maneuverable Re-entry Vehicle) typu Mk 5. Głowica Mk 5 zawiera ładunek nuklearny W - 88 o mocy 475 kT. US Navy informuje, że instaluje 8 głowic typu Mk 5. Zasięg pocisku wynosi 12000 km, przy długości 13,42 m, średnicy 2,11 m i masie 59090 kg. Przy zwiększonej mocy i zasięgu zwiększyła się też dokładność trafienia i CEP wynosi ok. 150 m. Pocisk rozwija prędkość naddźwiękową dzięki trójstopniowemu silnikowi na paliwo stałe. Obecnie opracowuje się konwencjonalną odmianę pocisku D - 5, rażącą takie cele jak np. silosy lądowych wyrzutni rakiet balistycznych energią kinetyczną głowicy pozbawionej jakiegokolwiek materiału wybuchowego. Jeden pocisk typu Trident II kosztuje 29 mln USD.

Do kontroli pocisków balistycznych służy system Sperry Univac Missile Control System Mk 48.

Oprócz pocisków ICBM okręty typu Ohio są uzbrojone w cztery wyrzutnie torpedowe do wystrzeliwania ciężkich torped typu Gould Mk 48 ADCAP.

Wyposażenie obserwacyjne

Uniwersalny radar nawigacyjny, kontroli obszaru i celowniczy AN/BPS - 15A, pracujący w pasmach od I do J.

Pasywny sonar poszukiwawczy IBM AN/BQQ - 6.
Aktywny sonar wysokiej częstotliwości Raytheon AN/BQS - 13
Pasywny sonar wysokiej częstotliwości Raytheon AN/BQS - 15
Holowany sonar pasywny Western Electric AN/BQR - 15
Aktywny sonar nawigacyjny Raytheon AN/BQR - 19

Dwa peryskopy Kollmorgen Type 152 i Type 82.

Urządzenia walki elektronicznej

Osiem wyrzutni do wystrzeliwania wabików dźwiękowych typu Mk 2 Torpedo Decoy (Wabik Torpedowy)

Ostrzegacz o namierzaniu aktywnym sonarem torpedy GTE AN/WLR - 10.
Odbiornik rozpoznawczy sygnałów sonarowych GTE AN/WLR - 8(V)

W najbliższym czasie planuje się wszystkie okręty typu Ohio wyposażyć w zautomatyzowany, uniwersalny system wykrywania/zwalczania zagrożeń podwodnych typu AN/WLY - 1.

Napęd

Napęd okrętu zapewnia chłodzony wodą, ciśnieniowy reaktor atomowy General Electric GE S8G PWR produkujący parę do napędu dwóch turbin o łącznej mocy 60.000 KM, pracujących na jeden wał. Pędnikiem jest jedna, siedmiołopatowa śruba. Napędem awaryjnym/pomocniczym jest silnik elektryczny Magnatek o mocy 325 KM.

Dane techniczne

Długość: 170,69 m
Średnica: 10,06 m

Wyporność na powierzchni: 16764 ts
Wyporność w zanurzeniu: 18750 ts

Głębokość zanurzenia:
Maksymalna oficjalna: ponad 250 metrów
Obecnie znana: ponad 310 m

Prędkość:
Maksymalna oficjalna: ponad 20 węzłów
Maksymalna, obecnie znana prędkość w zanurzeniu: ponad 25 węzłów

Załoga: 15 oficerów i 140 marynarzy