Przeprowadzone badania, uzyskane wyniki podczas różnych ćwiczeń, a także doświadczenia wyniesione z wojen  lokalnych umożliwiły ekspertom amerykańskim z dziedziny uzbrojenia wyciągnięcie wniosków co do efektywności użycia przenośnych pocisków przeciwlotniczych do zwalczania niskolecących celów powietrznych. Podkreśla się przy tym, że niewielka masa i rozmiary pozwalają na ich użycie w warunkach, gdzie wykorzystanie innych środków przeciwlotniczych byłoby utrudnione lub niemożliwe (góry, las, teren bagnisty itp.).
   Od 1981 roku do uzbrojenia US Army wprowadzono przenośne pociski przeciwlotnicze Stinger na miejsce pocisków przeciwlotniczych Redeye. Jako współczesne środki przeciwlotnicze są  one przeznaczone przede wszystkim do bezpośredniej osłony czołowych pododdziałów i ruchomych elementów tyłowych przed uderzeniami lotnictwa przeciwnika z małych i bardzo małych wysokości we wszystkich rodzajach walki. Specjaliści zachodni podkreślali, że konieczność zamiany pocisków Redeye na pociski Stinger podyktowana była  nie tylko lepszymi ich charakterystykami taktyczno-technicznymi, lecz także i zmianami w strukturze organizacyjnej odnośnych pododdziałów. Zespoły pocisków Stinger włączono organizacyjnie w skład oddziałów i pododdziałów obrony przeciwlotniczej, w tym i dywizjonów artylerii przeciwlotniczej dywizji wszystkich typów. Tego rodzaju centralizacja środków przeciwlotniczych zwiększa możliwość kierowania nimi w trakcie walki, ułatwia bardziej elastyczne wykorzystanie tych środków do osłony ważnych obiektów oraz sprzyja lepszemu współdziałaniu i zgrywaniu pododdziałów obrony plot, a także odpowiedniemu poziomowi ich  przygotowania bojowego.

    Podstawową jednostką organizacyjną  pocisków przeciwlotniczych Stinger są zespoły, tworzące sekcje, z których tworzy się z kolei plutony wchodzące w skład dywizjonów artylerii plot. Organizacja plutonów zależy od etatowej struktury związków taktycznych i oddziałów. I tak na przykład, w skład dywizjonu artylerii plot dywizji zmechanizowanych (pancernych) proponuje się włączyć pięć plutonów, składających się z dowództwa i trzech sekcji po pięć zespołów ogniowych. W dywizjonie artylerii plot dywizji powietrznoszturmowych ma być sześć plutonów (jedna sekcja składająca się z pięciu zespołów ogniowych i jedna - z sześciu), a w dywizji powietrznodesantowej - cztery plutony po cztery sekcje (w każdej cztery zespoły ogniowe). W rozpoznawczym pułku pancernym pluton pocisków Stinger, składający się z siedmiu sekcji po cztery zespoły ogniowe, będzie wchodził w skład baterii plot.

    W skład przenośnego zestawu wchodzą przeciwlotnicze pociski rakietowe FIM-92 Stinger, znajdujące się w kontenerze wyrzutni transportowej oraz urządzenie rozpoznawcze "swój-obcy". W kontenerze znajduje się także celownik optyczny, służący do wizualnego ujęcia i prowadzenia celu, określenia odległosci i wprowadzania wyprzedzenia przy odpalaniu rakiety. Na korpusie mechanizmu wyrzutni umocowana jest antena urządzenia rozpoznawczego, a pozostałe jej elementy zostały wmontowane do oddzielnego bloku, noszonego na pasku skórzanym i podłączanego do mechanizmu wyrzutni za pomocą specjalnego kabla.
    Zespół pocisków przeciwlotniczych Stinger (dowódca i celowniczy) jest wyposażony w środki łącznosci. Jednostka  ognia zespołu wynosi dziesięć pocisków rakietowych w wyrzutniach kontenerowych umieszczonych na samochodzie terenowym. Zespół może prowadzić ogień jednocześnie do dwóch pojedynczych lub do jednego grupowego celu w czasie gdy on się oddala lub zbliża, w miejscu i w ruchu. Prawdopodobieństwo ostrzelania i zniszczenia wynosi 0,4-0,6 celów, lecących z szybkością do 400 m/s z odległości od 500 do 1000 m (w czasie zbliżania się celu) lub do 5200 m (w czasie oddalania się) i na wysokości od 30 do 3500 m.
    Kierowanie działaniami zespołów ogniowych i kontrolę nad ich rozwijaniem sprawuje znajdujący się na SD osłanianego pododdziału dowódca sekcji. Jeżeli zespoły pocisków przydzielane są do kompanii (baterii) lub plutonów, pozycje ogniowe wybierane i zajmowane są zgodnie z wytycznymi dowódców tych pododdziałów.
    Dowódca sekcji przenośnych pocisków przeciwlotniczych wypracowuje swoje decyzje na podstawie informacji uzyskiwanych z sieci powiadamiania obrony plot i osłanianego pododdziału. Dane o sytuacji powietrznej mogą napływać także z posterunków radiolokacyjnych wykrywania niskolecących celów, rozwiniętych w rejonie działania sekcji. W tym celu każdy dowódca sekcji wyposażony jest w przenośne zdalnie działające urządzenie obrazujące, na monitorze którego wyświetla się w postaci znaków informacje o celach powietrznych: w kolorze czerwonym - o samolotach nieprzyjaciela, a zielonym - o własnych.
    W trakcie działań bojowych kierowanie zespołami ogniowymi odbywa się przez radio i za pomocą łączności przewodowej. Zdaniem amerykańskich specjalistów wojskowych, najdogodniejszą i najpewniejszą jest łączność przewodowa, jednakże może ona być stosowana tylko w obronie. Uważa się, że przy wyborze celu do otwarcia ognia należy kierować się następującymi podstawowymi regułami:
- otwierać ogień przede wszystkim do celu stanowiącego zagrożenie i z maksymalnej odległości;
- prowadzić ogień tak długo, aż cel powietrzny zostanie zniszczony, zrezygnuje z ataku lub znajdzie się poza zasięgiem ognia;
- wstrzymywać się z otwarciem ognia w przypadku, gdy w powietrzu w pobliżu samolotów (śmigłowców) przeciwnika znajduje się własne lotnictwo.

    Amerykańscy specjaliści wojskowi są zdania, że największą efektywnosć obrony przeciwlotniczej wojsk osiąga się w przypadku osłony ich mieszanymi pododdziałami. I tak, do osłony batalionowej grupy taktycznej zaleca się wydzielać pluton samobieżnych wyrzutni pocisków przeciwlotniczych i sekcję pocisków Stinger (pięć zespołów ogniowych). W natarciu samobieżne wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych przydziela się do kompanii pierwszego rzutu (po dwie na kompanię), a zadania osłony kompanii drugiego rzutu, SD i obiektów tyłowych będą realizowane przez zespoły przenośnych pocisków plot. W obronie samobieżne wyrzutnie pocisków plot wykorzystuje się w sposób scentralizowany, a zespoły przenośnych pocisków plot przydzielane są do kompanii (po jednym na każdą), z zadaniem osłony SD i tyłów grupy. Do osłony dywizjonu artylerii wykorzystywana jest sekcja pocisków Stinger w składzie trzech zespołów ogniowych (po jednym na baterię).

    W zachodniej prasie wojskowej podkreśla się, że rozmieszczenie różnych środków plot na jednej pozycji jest niecelowe, ponieważ zmniejsza to efektywność obrony plot. Uważa się, że pozycje ogniowe pocisków Stinger powinny być oddalone od samobieżnych wyrzutni pocisków plot przynajmniej o 1500-2000 m. W tym przypadku zapewnia się wzajemne pokrycie stref rażenia i wspólne zwalczanie najbardziej groźnych celów, a także zapobiega samonaprowadzaniu przeciwlotniczych pocisków rakietowych Stinger na tor lotu pocisków plot z samobieżnych wyrzutni pocisków plot.
NATARCIE
    W natarciu zespoły przenośnych pocisków plot zaleca się rozmieszczać bezpośrednio w ugrupowaniu bojowym osłanianych pododdziałów. Jeżeli nie ma zagrożenia atakiem z powietrza, mogą one przemieszczać się z jednej rubieży na drugą w gotowości do odparcia nalotów. W razie pojawienia się w powietrzu przeciwnika, osłonę wojsk prowadzi się metodą ogniowego towarzyszenia. Ogień prowadzi się w ruchu lub z krótkich zatrzymań, a przy wymuszonym zatrzymaniu się pododdziałów - z tymczasowych stanowisk ogniowych. W trakcie przemieszczania się uwzględnia się warunki terenowe, sytuację i charakter działań bojowych. Zespoły pocisków plot rozmieszcza się przy tym tak, aby nie narażać je na ogniowe oddziaływanie ze strony nieprzyjaciela operującego na ziemi. Z chwilą przejścia do pościgu, włączają się one do kolumn osłanaianych pododdziałów i podążają wraz z nimi.
   W rejonie wyjściowym zespoły pocisków plot rozmieszcza się w ten sposób, aby mogły one zapewnić okrężną osłonę pododdziałów przed niespodziewanymi atakami z powietrza i były w stanie włączyć się szybko w kolumny marszowe pododdziałów. Tymczasowe pozycje ogniowe wybiera się w odległości 400-600 m od osłanianych pododdziałów na kierunku przypuszczalnego nalotu przeciwnika.
    Przemieszczając się z osłanianymi pododdziałami, zespoły pocisków przeciwlotniczych pozostają pod kontrolą dowódcy sekcji. Uwzględniając ich wrażliwość na polu walki, może on podejmować decyzje mające na celu zwiększenie ich bezpieczeństwa. Mogą one na przykład podążać za osłanianymi pododdziałami w pewnej odległości, zapewniającej jednak niezawodną ich osłonę. Pojedyncze zespoły z niepełnym wyposażeniem bojowym mogą przemieszczać się na transporterach opancerzonych, bojowych wozach piechoty i innych pojazdach pododdziałów bojowych i pododdziałów ubezpieczenia.
    Jeżeli osłaniane pododdziały w trakcie walki pokonują przeszkody wodne, zespoły przenośnych pocisków plot przemieszczają się razem z nimi, zapewniając wspólnie z innymi środkami obrony plot na odcinku forsowania ciągłą osłonę przed uderzeniami lotnictwa przeciwnika. Po uchwyceniu przeciwległego brzegu część zespołów przeprawia się, zajmuje stanowiska ogniowe i w miarę czasu umacnia je. Jeżeli zespoły pocisków plot nie utrzymają zadania stałej osony odcinka forsowania, to po przeprawieniu się osłanianych pododdziałów będą każdorazowo określane konkretnymi warunkami sytuacji bojowej.
    Stanowiska ogniowe dla zespołów wybiera się zgodnie z zasadą aktywnego przeciwdziałania lotnictwu przeciwnika. W zachodniej literaturze wojskowej podkreśla się, że brak możliwości prowadzenia ognia przez zespoły pocisków Redeye do celów powietrznych w czasie ich zbliżania się zmuszało przy organizowaniu obrony plot broniących się wojsk do wysuwania części zespołów pocisków plot przed przedni skraj obrony. Umożliwiało to prowadzenie ognia i zwiększało prawdopodobieństwo zniszczenia samolotów i śmigłowców przeciwnika przed rozpoczęciem wykonywania przez nie uderzeń na wojska lądowe. Narażało to jednak zespoły pocisków na uderzenia ze strony naziemnych sił przeciwnika lub na oddziaływanie jego środków ogniowych. Stanowiska ogniowe zespołów pocisków plot Stinger, zdolnych do zwalczania celów powietrznych w czasie ich zbliżania się będą rozmieszczane w zasadzie w ugrupowaniu bojowym osłanianych pododdziałów lub za nimi.
    Stanowiska ogniowe zaleca się wybierać w ten sposób, aby było możliwe wizualne wykrywanie niskolecących celów z odległości minimum 6 km, z zachowaniem niezbędnych sektorów ostrzału na prawdopodobnych kierunkach nalotu środków napadu powietrznego i maksymalnej efektywności zasięgu ognia. Uważa się, że stanowiska ogniowe najlepiej jest wybierać na wzniesieniach i, aby oddziaływanie bezpośrednich lub odbitych promieni słonecznych było minimalne. Zespoły pocisków plot rozmieszczają się na stanowiskach otwartych z uwzględnieniem obronnych właściwości terenu lub w okopach. Oprócz głównych, urządza się kilka zapasowych, dokładnie maskowanych stanowisk ogniowych. Ze względu na niebezpieczeństwo, w miejscu startu pocisków rakietowych nie mogą przebywać ludzie (w promieniu do 50 m) ani znajdować się jakieś urządzenia. Dla stanu osobowego zespołów i pojazdów samochodowych  wykonuje się szczeliny i ukrycia. Organizuje się dopływ danych o sytuacji powietrznej z sieci powiadamiania, a gdy czas pozwala, zakłada się łączność przewodową.
    Zespoły pocisków plot na stanowiskach ogniowych znajdują się w gotowości do szybkiego wykonania manewru na rubież rozwinięcia pododdziałow do kontraataku. Na podstawie decyzji wyższego przełożonego, część zespołów pocisków plot może prowadzić działania w składzie zasadzki lub pododdziałów "koczujących". Rejon działań bojowych i drogi marszu zespołów w tym przypadku wyznacza się z uwzględnieniem osłony prawdopodobnych kierunków skrytego podejścia celów powietrznych lub działań grup powietrznoszturmowych przeciwnika na śmigłowcach.